در زمانهای قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیه بود فضیلت ها وتباهی ها در همه جا شناور بودند آنها از بیکاری خسته وکسل بودند روزی همه فضایل وتباهی ها دور هم جمع شدندخسته تر وکسل تر از همیشه ناگهان ذکاوت ایستاد وگفت بیایید یک بازی بکنیم مثلا قایم باشک همه از این پیشنهاد شاد شدند ودیوانگی فورا فریلد زد من چشم می ذارم و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست دنبال دیوانگی بدود همه قبول کردند او چشم بگذترد و به دنبال آنها بگردد دیوانگی جلوی درختی رفت وچشم هایش را بست وشروع کرد به شمردن یک ...دو ...سه ..همه رفتند تا جایی پنهان شوند لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد خیانت داخل انبوهی از زباله ها پنهان شد اضلت در میان ابرها مخفی شد.هوس به مرکز زمین رفت دروغ گفت زیر سنگی پنهان می شوم اما به ته دریا رفت طمع در داخل کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد و دیوانگی مشغول شمردن شد هفتادونه...هشتاد...هشتادویک...همه پنهان شده بودند به جز عشقکه هماره مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد وجای تعجب هم نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است در همین حال دیوانگی به پایان شمارش می رسید نودوپنج ... نودوشش ... نودوهفت ... هنگامی که دیوانگی به صد رسید عشق پرید و در بین یک بوته گل رز پنهان شد دیوانگی فریاد زد دارم می یام دارم میام و اولین کسی که پیدا کرد تنبلی بود زیرا تنبلی ,تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود و لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود دروغ ته دریا هوس در مرکز زمین, یکی یکی همه را پیدا کردند به جز عشق .او از یافتن عشق نا امید شده بود حسادت در گوش هایش زمزمه می کرد تو فقط باید عشق را پیدا کنی واو پشت بوته گل رز است دیوانگی شاخه چنگ مانندی را از درخت کند وبا شدت وهیجان زیاد آن را در بوته ی گل رز فرو کرد ودوباره و دوباره تا با صدای ناله ای متوقف شد عشق از پشت بوته بیرون آمد با دستهایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد شاخه ها به چشم های عشق فرو رفته بودند واو نمی خواست جایی را ببیند واو کور شده بود دیوانگی گفت:من چه کردم من چه کردم چگونه می توانم تو را درمان کنم عشق پاسخ داد تو نمی توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی کاری بکنی راهنمای من شو و این گونه است که از آن روز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار اوست.

بقیه در ادامه مطلب...